Brave Festival to spotkania
z drugim człowiekiem.

To festiwal nie o dziełach sztuki, ale o ludziach, którzy dzięki sztuce ocalają zapomniane i porzucone kultury. Pokazujemy odwagę tych, którzy we własnej odmienności widzą największą siłę. Na Brave Festival najważniejsi są ludzie i to, co próbują powiedzieć: kim są i dlaczego próbują ocalić siebie.

Na Brave Festival od pierwszej edycji przychodzą ludzie, którzy chcą poznać nieznane, pokonać dystans obcości do rytu, obyczaju, zrozumieć zachowanie ludzi z odmiennych nam formacji etnicznych. Coroczna festiwalowa podróż widzów i reprezentantów wciąż żywych tradycyjnych duchowości to lekcja otwartości i tolerancji, za której sprawą choć trochę możemy przysłużyć się ratowaniu wielokulturowej tożsamości naszego świata.

Idea

- To festiwal ludzi odważnych - podkreśla zawsze Grzegorz Bral - ludzi, którzy mówią skąd pochodzą, jakie są ich wartości, jaka jest ich tradycja. Chciałbym, aby widzowie rozumieli, że nie pokazujemy sztuki. Używamy tego medium, by opowiedzieć o czymś dużo poważniejszym.

 

Pokazujemy różnorodność i energię, która z niej płynie. Zapraszamy zapomnianych i odrzuconych, aby usłyszeć ich głos, aktywizujemy seniorów i osoby z niepełnosprawnościami. Sadzimy też drzewa we Wrocławiu.

Bycie BRAVE oznacza odważne działanie. Działanie, które przynosi pożytek.
Brave Festival może wydarzać się codziennie.

Outcasts / Wykluczeni

Dzisiejszy świat jest planszą, na której setki tysięcy ludzi migruje, ucieka, przemieszcza się, szuka nadziei, ocalenia. Trudno nawet nazwać czy sklasyfikować wszystkie przejawy współczesnych wypędzeń. Wystarczy zanurzyć się w dziełach Baumana, czy Eliadego, aby rozumieć, że kategoria "Obcego" jest pojemna, przejmująca i wzbudzająca reakcje.

Dwunasta edycja Brave Festival - Przeciw Wypędzeniom z Kultury nosi tytuł „Outcasts - Wykluczeni".  Opowiemy o tych, którzy są inni, stygmatyzowani, odrzucani z powodu swojej odmienności.  To właśnie ci inni, z innej kultury, z gorszej warstwy społecznej, z niepełnosprawnościami, mogą nam podarować coś wyjątkowo cennego – pozytywną moc życia, w każdym jego przejawie. Podczas tegorocznego Brave Festival oddamy scenę ludziom, którzy przy pomocy sztuki postanowili odmienić swój los.

O festiwalu

Brave Festival to jedyny w Polsce przegląd kultur, tradycji i rytów z całego świata, które są na granicy wyginięcia. Festiwal niezmiennie nosi znaczący podtytuł „Przeciw Wypędzeniom z Kultury”. Narodził się w 2005 roku, a dziś jest jednym z najważniejszych emblematów kultury Wrocławia.

Grzegorz Bral, założyciel i dyrektor artystyczny stworzył specyficzny festiwal pokazujący autentyczną sztukę różnych nacji, kultywowaną i przechowywaną przez uczestników społeczności, które żyją w niesprzyjających społecznych, religijnych i politycznych warunkach lub są zagrożone utratą własnej kultury na rzecz cywilizacyjnej asymilacji.

Brave Festiwal to spektakle, rytuały, koncerty, a także przegląd filmowy, działania edukacyjne i integracyjne, spotkania z artystami, warsztaty i przedsięwzięcia ekologiczne.

ROKPA logo I co dalej?

Kupując bilet na wydarzenia Brave Festival pomagasz ubogim i osieroconym dzieciom.

Co roku cały przychód ze sprzedaży biletów przeznaczamy na wspieranie działalności humanitarnej prowadzonej przez międzynarodową organizację charytatywną ROKPA.

Do tej pory przekazaliśmy już blisko 840 tysięcy złotych. Podczas ubiegłorocznej odsłony Brave Festival pozyskaliśmy 130 tysięcy złotych, które zostały w całości przeznaczone na edukację dzieci w Tybetańskiej części Chin. Co roku ROKPA wspiera kształcenie około 8 tysięcy tybetańskich uczniów i studentów z najuboższych środowisk, głównie sierot, dzieci samotnych rodziców oraz nomadów. Wykształcenie daje szansę Tybetańczykom na przezwyciężenie ubóstwa i lepszą przyszłość. Dzieci ze szkół prowadzonych przez ROKPA uczą się wyjątkowo pilnie i mają lepsze wyniki w porównaniu z innymi uczniami. Szansa jaką otrzymali motywuje ich do wytrwałej nauki.

Organizacja Charytatywna ROKPA International od ponad 35 lat, zgodnie ze swoją dewizą, „pomaga tam, gdzie pomoc jest potrzebna”, wspierając ludzi w najuboższych rejonach świata, do których często nie docierają inne organizacje pomocowe. Placówki ROKPA istnieją w Nepalu (od 1980), w tybetańskiej części Chin (od 1990), w Południowej Afryce (od 199) i Zimbabwe (od 1992). ROKPA prowadzi również darmowe jadłodajnie dla bezdomnych i potrzebujących w Szkocji, Belgii i Polsce. Organizacja została założona w Zurychu przez dr Akonga Tulku Rinpoche, lekarza i tybetańskiego mistrza medytacji; Leę Wyler, szwajcarską aktorkę oraz jej ojca, Veita Wylera, prawnika. Dziś ich dzieło współtworzy 17 oddziałów na całym świecie, również w Polsce. Rzesze wolontariuszy pracują na rzecz długofalowych programów pomocowych, adresowanych do najbardziej potrzebujących w najuboższych rejonach świata. Organizacja nie ma charakteru politycznego ani religijnego, po prostu niesie pomoc tym, którzy jej potrzebują. W 2014 ROKPA zebrała środki w wysokości 3 395 023 franków szwajcarskich przeznaczając je na prowadzenie 120 projektów pomocowych w Tybecie, Nepalu, Zimbabwe i Południowej Afryce. Przedstawiciele organizacji co roku wizytują wspierane przez siebie projekty i ich rozwój. Pomoc ROKPA jest zawsze zintegrowana ze środowiskiem kulturowym danej społeczności w uznaniu dla miejscowej wiedzy, umiejętności, rzemiosła oraz tradycyjnej medycyny i religii, co zapewnia trwałość i akceptację dla współfinansowanych działań.

ROKPA wydaje około 50 tysięcy posiłków rocznie w jadłodajniach dla głodnych i potrzebujących.
ROKPA zapewnia podstawową opiekę medyczną około 20 tysiącom ludzi dotkniętych ubóstwem.
ROKPA rocznie wspiera edukację średnio 10 tysięcy uczniów i studentów z najuboższych środowisk, od szkoły podstawowej po studia.
ROKPA wspiera kulturę tybetańską prowadząc projekty w tybetańskiej części Chin.
ROKPA prowadzi rocznie około 120 różnych projektów.
 

Brave Kids – przyjaźń dzieci

To spotkania  artystycznych zespołów dziecięcych i młodzieżowych z różnych części świata, dla których praktykowanie sztuki jest formą pracy nad swoją sytuacją społeczną.

Brave Kids logo

Grzegorz Bral

Grzegorz Bral - reżyser, pedagog. Ktoś powiedział o nim, że to człowiek, który biega jak wiatr. Twórca Brave Festival. Współzałożyciel i dyrektor Teatru Pieśń Kozła, który przez lata swej działalności zdobył międzynarodowe uznanie jako jeden z najbardziej nowatorskich zespołów europejskich.

Grzegorz Bral był wielokrotnie nagradzany za  osiągnięcia artystyczne. Na liście odznaczeń i nagród są między innymi Zasłużony dla Kultury Narodowej, Scotsman Fringe First 2004 oraz Herald Angel 2004 (za przedstawienie Kroniki – obyczaj lamentacyjny). W 2009, jego teatr był nominowany do Europejskiej Nagrody Teatralnej w kategorii Nowe Rzeczywistości Teatralne. Podczas Fringe Festival 2012 w Edynburgu, przedstawienie Pieśń Leara w reżyserii Brala zostało nagrodzone Fringe First, to najstarsza i najbardziej prestiżowa nagroda festiwalu. Nagroda ta wręczana jest co roku najbardziej innowacyjnym projektom festiwalu przez gazetę The Scotsman. Ponadto Pieśń Leara dostało nagrodę Herald Archangel oraz nagrodę specjalną w ramach Musical Theatre Matters Awards podczas tej samej edycji festiwalu. Pieśń Leara zajęło pierwsze miejsce w ranking przygotowanym przez The List spośród wszystkich spektakli teatralnych zaprezentowanych w Edynburgu. Przedstawienia zostało również nominowane do Total Theatre Award.

„Trzeba płynąć ze strumieniem świata. Przynosi on nieustannie coś nowego. Kiedy więc słyszę pytanie, gdzie ja artystycznie jestem tym momencie, to mogę powiedzieć, że płynę. I nie tylko płynę. Znalazłem się wręcz na jakiejś trampolinie. Mój teatr ewoluuje, dużo się dzieje i czuję, że nieustannie jestem na początku artystycznej drogi”  – Grzegorz Bral

Zadałem sobie pytanie: co jest dziś ważne?

Różne osoby namawiały mnie do zorganizowania festiwalu teatralnego we Wrocławiu. Jednak po latach bywania na festiwalach krajowych i zagranicznych, czułem się zmęczony i przesycony dominującą wszędzie taką samą formułą...

– pokażmy produkt i obejrzyjmy produkt. Bo festiwale sprowadzają pracę twórców jedynie do wymiaru produktu, towaru poddanego konsumpcji. Festiwale nie są zainteresowane ani procesem pracy, ani kontekstem pracy, ani znaczeniem tej pracy dla ludzi. Nie chciałem więc powielać tej samej formuły, ale też nie miałem żadnej na to odpowiedzi, żadnego pomysłu. Szukałem i zadawałem sobie wciąż to samo pytanie: dlaczego festiwal miałby być naprawdę potrzebny?

Co jest dziś ważne?

Zadawałem sobie to pytanie – jak pięćdziesiąt lat temu Richard Demarco, twórca festiwalu w Edynburgu – co jest dziś ważne? Demarco powiedział mi tak: „Kiedy zakładaliśmy w 1948 festiwal w Edynburgu, to naszym celem było przywrócenie Europie kultury niemieckiej”.

Ta odpowiedź była dla mnie bardzo ważna. Ponad dziesięć lat temu poznałem szwajcarską aktorkę Lee Wyler, która miała autentyczne szanse na wielką karierę sceniczną, ale życie poprowadziło ją wiele lat temu do Indii i Tybetu. Kiedy zobaczyła ile jest tam wyrzuconych z własnej kultury, z własnego domu dzieci, postanowiła się nimi zająć. Razem z tybetańskim lekarzem dr Akong Tulku Rinpocze stworzyła organizację Rokpa, która przez ostatnie dwadzieścia pięć lat odbudowuje kulturę tybetańską – odbudowuje szkoły, kliniki, klasztory, pomaga dzieciom zachować ich własny język, ich własne pieśni, tańce, tradycje, ich własną duchowość.

Meksyk

W 2005 roku, w sierpniu pojechałem do Meksyku śladami wielkiego Antonina Artauda, francuskiego aktora, reżysera, teoretyka teatru, który w latach trzydziestych ubiegłego wieku odwiedził Indian Tarahumarów, którzy są ostatnim z dziewięćdziesięciu sześciu meksykańskich plemion ocalałych po podbojach.

To spotkanie zaowocowało stworzeniem przez tego francuskiego geniusza teorii „teatru okrucieństwa”, która nie tylko odmieniła kształt europejskiego teatru w XX wieku, ale miała wpływ na największych twórców, w tym na Brooka i Grotowskiego. Pomyślałem, że skoro tamto spotkanie miało tak wielki wpływ na Artaud’a, być może i ja czegoś doświadczę. Pojechałem szukać Taramhumarów, ale… nie znalazłem ich. Nie znalazłem, bo w Sierra Tarahumara, w górach, wybudowano wspaniałe drogi szybkiego ruchu i plemiona zaczęły uciekać coraz dalej i dalej. Nie miałem przewodnika, by jechać dwa lub trzy dni konno. Niemniej spotkałem człowieka, który ostatnich kilkanaście lat poświęcił na chronienie tej kultury. Powiedział mi tak: „Oni sami sobie nie poradzą. Nie wiedzą czym jest pieniądz, jaka jest jego siła, nie wiedzą nic o prawach człowieka, bo żyją w takiej zgodzie z naturą, że ich moralne kodeksy są oczywistą częścią ich życia, nie potrzebują kodeksów pisanych, przecież nie wiedzą czym jest kłamstwo”. Innym problemem w Sierra Tarahumara są handlarze narkotyków, zmuszający Indian do pracy na ich plantacjach.

Jeśli Indianie się nie zgadzają, są przeganiani z własnej ziemi albo zabijani. Dlatego mój rozmówca robi filmy, kolekcjonuje dawne pieśni, legendy, tańce, wspiera Indian finansowo, aby nie uciekali z plemion. Widzi potrzebę chronienia tej jednej z tysięcy kultur. Kultur, mógłbym powiedzieć - z marginesu świata.

Festiwal ludzi odważnych

Kiedy te fakty, ci ludzie, te historie do mnie naprawdę dotarły, zrozumiałem, jaki festiwal musimy stworzyć. „Brave Festival” – festiwal ludzi odważnych, ludzi, którzy mówią skąd pochodzą, jakie są ich wartości, jaka jest ich tradycja, duchowość. To festiwal nie o dziełach sztuki, ale o sztuce, dzięki której można ocalić i ochronić tysiące zapomnianych, porzuconych, osamotnionych kultur i ludzi. Musieliśmy stworzyć festiwal przeciwko wypędzaniu ludzi z ich własnej kultury, z ich własnej wrażliwości; festiwal o świecie, który umiera, odchodzi i zginie, jeśli nie zrobimy czegoś, aby ten proces choć trochę powstrzymać. Festiwal ludzi, którzy nie godzą się na wzorce lansowane przez kulturę masową, ludzi, którzy szukają najgłębszych z możliwych źródeł inspiracji – inspiracji wewnętrznej. Ludzi wrażliwych i tolerancyjnych, którzy nie obawiają się pogłębiania swojej wrażliwości.

Pieśń Kozła

Organizatorem Brave Festivalu jest Stowarzyszenie Kultury Teatralnej "Pieśń Kozła". Stowarzyszenie skupia ludzi, których celem jest prowadzenie działań kulturalnych w sferze teatru i muzyki, prowadzenie edukacji poprzez sztukę oraz promowanie i wspieranie innych artystów, twórców, a także społeczności, których tradycje są zagrożone.

Najpierw był teatr

Teatr Pieśń Kozła przez lata swej działalności zdobył międzynarodowe uznanie jako jeden z najbardziej nowatorskich i awangardowych zespołów europejskich.

Zespół wciąż rozwija swoje spektakle w celu otworzenia i pogłębienia perspektywy unikalnych doświadczeń, które pozwoliłyby widzom odkrywać własną wrażliwość i humanizm. Zarówno trening, jak i próby oraz spektakle traktowane są jako część nieustannego procesu i rodzaj pracy laboratoryjnej, pozwalającej aktorom i reżyserowi poszukiwać coraz to nowszych technik i środków artystycznej ekspresji. Tym, co wyróżnia Teatr Pieśń Kozła, jest dążenie do międzyludzkiego spotkania i otwartości, które stanowią zalążek autentycznego doświadczenia.

Teatr nawiązuje do korzeni sztuki widowiskowej, bada europejską i wschodnią kulturę muzyczną. Organizuje wyprawy antropologiczno-badawcze. Grzegorz Bral prowadzi także działalność edukacyjną. Teatr Pieśń Kozła wykorzystuje unikalny trening aktorski nazwany Techniką Koordynacji, która jest  oryginalną i autentyczną metodą pracy z artystami. Praca pedagogiczna teatru rozwija się we współpracy z londyńską szkołą  Bral School of Acting (www.bralschool.com)

Teatr Pieśń Kozła prowadzi również warsztaty dla aktorów i praktyków z całego świata w ramach projektu Workshop Village. Letni sezon warsztatowy organizowany jest już od kilkunastu lat i przyciąga aktorów z całego świata.

Bilety

Kupując bilet Brave Festival, niesiecie pomoc ubogim i osieroconym dzieciom w Tybetańskiej części Chin i Nepalu.

Pomagamy dlatego, że możemy. Dopóki mamy dach nad głową i jesteśmy w miarę zdrowi, nasze problemy są względnie małe w porównaniu z ogromnym cierpieniem świata. Pomaganie nadaje życiu sens. – Lea Wyler, współzałożycielka ROKPA International.