Artyści

ROUDANIAT (Maroko)

Dyrektor zespołu: Brahim El Mazned
Jemia Ait chaf – śpiew, taniec
Jmia Ez-Zarrary – taarija, śpiew
Rabia Wahrich – naqus, śpiew
Jmia El-Hemmaz – śpiew, taniec
Faima Ahnouch – bendir, śpiew
Malika Ait Chaf – bendir, śpiew
Milouda Ejbaboi – taarija, śpiew


Roudaniates należą do społeczności berberyjskiej w Maroku, która przetrwała dzięki niezmiennej od stuleci kulturowej tradycji. Kobiecy zespół wykonuje stare pieśni tamtego regionu. Widzowie zachodni zawsze reagują głębokim wzruszeniem na bezpośrednią szczerość artystek, a fascynująca forma pieśni niejednokrotnie prowadzi ich ku doświadczeniu transu.

Berberowie są rdzenną ludnością północnej Afryki i Sahary pochodzenia chamito-semickiego. Zamieszkują głównie Maroko, Algierię, Libię, Tunezję, Mauretanię i Egipt. Mimo zaniku znajomości języków berberyjskich, nadal czują silną odrębność kulturową, w szczególności w stosunku do Arabów. Jednak w krajach istniejących na ojczystych ziemiach Berberów, szczególnie w Algierii czy Maroku, prowadzi się politykę ich wynaradawiania i asymilacji.

Mistyczna tradycja muzułmańska, la Hadhrah, to rytuał przywoływania, wychwalania oraz oddawania czci Prorokowi i Świętym; może wyrażać się poprzez muzykę, śpiew
i taniec. Rytuał ten praktykowany jest przez wiele społeczności marokańskich zarówno męskich, jak i żeńskich.
Pojęciem Les Roudaniates określa się mieszkanki marokańskiego Taroudant, najstarsze miasteczko należące do plemienia Hadharach. Plemię to należy do społeczności berberyjskiej, która zamieszkuje region gór Atlasu w północno-zachodniej Afryce. Berberowie nigdy nie zostali całkowicie podbici przez najeźdźców. Do dziś pozostają społecznością niezależną od państwa marokańskiego, a przetrwali w skrajnych warunkach górskich bezdroży wyłącznie dzięki własnej, przekazywanej z pokolenia na pokolenie, długowiecznej tradycji, która uczy dosto- sowywania się do trudnych warunków. Tymczasem życie w tamtym regionie powoli się zmienia. Młodzi ludzie wolą mieszkać w miastach, które w oczywisty sposób zapewniają lepsze warunki ekonomiczne czy edukacyjne. Wyludnienie wsi prowadzi do zaniku starych zwyczajów i pradawnej, unikalnej tradycji.
Podobnie, jak wiele pozostałych grup Berberów, Roudaniates zachowały jeszcze własną oryginalną kulturę przodków, niezależnie od silnych wpływów islamskich oraz coraz częstszych wizyt turystów z całego świata.

Kobiety przejęły i utrzymały tradycję regularnych spotkań, podczas których wykonują pieśni. Ich tematyka, obok motywów religijnych, skupia się wokół tych aspektów życia codziennego, które doskonale znane są wyłącznie kobietom. Pieśni często stanowiły więc formę swoistej krytyki stosunków społecznych z kobiecego punktu widzenia. Z czasem jednak coraz więcej mężczyzn dołączało do grona słuchaczy i pieśni nabrały aspektu religijnego.