Artyści

TEATR PIEŚŃ KOZŁA (Polska)

Lacrimosa

Reżyseria: Grzegorz Bral
Kostiumy: Cristina Gonzalez
Opracowanie muzyczne: Maria Sendow

Występują:
Hrabia – Dariusz Chojnacki
Jan – Rafał Habel
Dziewczyna – Anna Krotoska
Żyd, Książę – Matthieu Leloup
Piekarz – Ian Morgan
Biskup – Marcin Rudy
Matka – Anna Zubrzycka


Fascynacja greckim obrzędem anastenariów (chodzenia po rozżarzonych drewnach) oraz inspiracja przypowieścią o niewinnej ofierze i odkupieniu zaowocowały spektaklem, który długo dojrzewa wewnątrz widza, przeglądając się w jego osobistych doświadczeniach i uczuciach; powraca; żąda uwagi, nie dając spokoju myślom. Jednocześnie funkcjonuje trochę niczym eksperyment poszukujący zniesienia granic między muzyką i teatrem. Obcowanie z Lacrimosą Teatru Pieśń Kozła to zaproszenie do współudziału w niezwykle intymnym spotkaniu.

Spektakl zbudowany jest na kanwie literackiej Mszy za miasto Arras Andrzeja Szczypiorskiego, ale przywołuje też kilka cytatów z Braci Karamazow F. Dostojewskiego oraz Apokalipsy św. Jana. W warstwie muzycznej powraca do motywów z Requiem W.A.Mozarta, w obszarze działań fizycznych natomiast inspiruje się kultem anastenariów, będącym prawdopodobnie „ostatnim opętaniem” w Europie.
W 1485 roku francuskie miasto Arras zostało zaatakowane przez zarazę. Zmarła połowa mieszkańców, jednakże ci, którzy ocaleli niejednokrotnie przeżyli kosztem innych. Ocaleli ludzie silni, ale też okrutni. W trzy lata po zarazie mieszkańcy postanowili odszukać „złego”, który sprowokował ich do bestialstwa. Znaleziono „winnego” wśród „obcych” mieszkańców miasta. Pierwsze oskarżenia padły na Żydów i młode kobiety. W ciągu dwóch tygodni mieszkańcy wymordowali wszystkich tych, których uważali za „obcych”, składając ich w ofierze przesądów, uprzedzeń i własnej bezmyślności.
Spektakl zamyka etap pracy zespołu nad mitami: każde z kolejnych trzech przedstawień na różne sposoby dotykało toposu ofiary. Lacrimosa mówi o tym, że jeden człowiek daje sobie prawo do tego, aby złożyć w ofierze życie drugiego człowieka, o tragicznej w konsekwencjach ludzkiej uzurpacji równania się z Bogiem. Odnosi się do jednego z okrutniejszych wydarzeń z dziejów średniowiecznej Francji, do dżumy i pogromu dokonanego przez mieszkańców na grupie „obcych”. Nie przedstawia racji ani argumentów, jest metaforą o skomplikowanym świecie ludzkich uczuć i namiętności, które niekiedy stają się po prostu ślepe i bezduszne.

Czas trwania: 50 min.

08.07.07
godz. 16:00
Teatr Pieśń Kozła

10.07.07
godz. 17:00
Teatr Pieśń Kozła
--

Kroniki – obyczaj lamentacyjny

Reżyseria: Grzegorz Bral
Gilgamesz: Rafał Habel
Enkidu: Marcin Rudy
Szaman: Christopher Siversten
Bawolica, matka Gilgamesza: Anna Zubrzycka
Isztar, bogini: Anna Krotoska
Śmierć: Maria Sendow
Nieśmiertelny Utnapisztim: Ian Morgan
Tekst: na podstawie adaptacji i ustalenia polskiej wersji Gilgamesza Roberta Stillera
Scenografia: Grzegorz Bral, Rafał Habel, Stanisław Kral
Kostiumy: Cristina Gonzales
Opracowanie muzyczne: na podstawie albańskich i greckich lamentacji polifonicznych – zespół

W północnym Epiros, na pograniczu Grecji i Albanii Teatr Pieśń Kozła odnalazł żywą tradycję lamentowania i śpiewów polifonicznych. Dotarł w swych poszukiwaniach tradycji do czegoś, co nazywa "fizjologią śpiewu". Kroniki - obyczaj lamentacyjny to spektakl o wchodzeniu w pieśń oczyszczającą, wprawiającą w drgnienie wszystkie zmysły i uobecniającą to, co wielu nazywa duszą…

Budowanie tego spektaklu poprzedziły dwuletnie badania nad bardzo wyjątkową muzyką: nad lamentami, które łączą światy żywych i umarłych. Lamenty rejonu pogranicza albańsko-greckiego posiadają niezwykłą strukturę. Kolejne głosy nazywają się: ten, który snuje lub wysiaduje; ten, który przecina; ten, który daje lub bierze i wreszcie: burdon, dźwięk stojący.
Spektakl zbudowany jest w oparciu o tę strukturę zarówno w warstwie głosowej, jak i dramaturgicznej. Jeden aktor snuje opowieść, ruchem, pieśnią, słowem, drugi ją przecina, trzeci daje lub odbiera, a jeszcze inny trzyma burdon – ruchem lub pieśnią. Kroniki są także poszukiwaniem teatru wokół jedności ruchu i muzyki.
Warstwę literacką spektaklu stanowi sumeryjski epos Gilgamesz, spisany na kamiennych tablicach około pięć tysięcy lat temu, a właściwie jego zachowane fragmenty pozwalające rekonstruować niektóre wątki z życia herosa – na wpół boga, na wpół człowieka. Kiedy w wyniku bitwy wypowiedzianej Wielkiej Bogini ginie "dziki" towarzysz Gilgamesza, Enkidu, ten rozpoczyna swoje tragiczne poszukiwanie nieśmiertelności, próbując zanegować śmierć i uciec od przeznaczenia. Historia Gilgamesza jest więc opowieścią o nieudanej inicjacji w życie wieczne, historię w jakimś sensie każdego z nas. Artyści nie przywołują jednak losów dawnego króla, ale snują opowieść o pewnym pogrzebie. Gilgamesz w tym spektaklu stanowi jedynie pretekst do refleksji nad umieraniem.

Czas trwania: 45 min.

 

14.07.07
godz: 16:00
Teatr Pieśń Kozła