Filmy
Football, Iranian style
Kup bilet
Football, Iranian style
reż. Maziar Bahari, Iran 2001, 50 min
Maziar Bahari w swoim dokumencie w bardzo celny sposób pokazuje jak dobrze w zbiorowe doświadczenie społeczeństwa tuż obok wojny, religii, czy ustroju politycznego wpisuje się sport. A dokładniej rzecz ujmując – futbol, czyli piłka nożna. To być może najpopularniejsza na świecie dyscyplina sportu. Reżyser w swojej dokumentalnej historii opowiada ponadto o bardzo złożonym i skomplikowanym kraju, jakim jest Iran, a dzięki temu zdawać by się mogło, że prosty film o sporcie i emocjach, jakie on wzbudza, zyskuje dodatkowych znaczeń.
W 1997 roku narodowa reprezentacja Iranu po barażach zakwalifikowała się do Mistrzostw Świata rozgrywanych w 1998 roku we Francji. Było to znaczące dokonanie tej drużyny. Jak często bywa przy takich imprezach, los dodał zmaganiom irańskich piłkarzy dodatkowego kolorytu, znaczącej dramaturgii. Otóż losowanie zadecydowało o tym, że Iran trafił do jednej grupy ze swym odwiecznym politycznym wrogiem - USA. Spotkanie tych drużyn nie mogło być już tylko meczem sportowym, stało się czymś więcej – wydarzeniem politycznym. Dość dodać, że historia zna przypadki, kiedy to wydarzenie sportowe, a co za tym idzie ogromna kumulacja emocji, potrafi zmienić się w iskrę prowadzącą nawet do wojny, jak to było w przypadku wojny futbolowej toczonej między Salwadorem, a Hondurasem.
21 czerwca 1998 roku na Mistrzostwach Świata we Francji Iran pokonał USA (2:1). Film doskonale portretuje radość i euforię, jaka zapanowała w Iranie, gdzie to zwycięstwo odebrano jako wielki triumf. Co więcej, prawdziwa futbolowa gorączka świętowania ogarnęła Irańczyków począwszy od młodych kibiców zgromadzonych na największym stadionie w Teheranie, poprzez emigrantów żyjących w Niemczech, aż po młode irańskie dziewczyny, które - co zrozumiałe w kraju islamskim – uprawiają piłkę nożną w największym sekrecie. Wszyscy byli dumni i zjednoczeni radością, jaką dała im ich narodowa drużyna. Futbol stał się tutaj zwierciadłem społecznych emocji i oczekiwań.
Warto podkreślić, że w odniesieniu do boiskowych zmagań piłkarzy często pada wojenna, stricte militarna retoryka. Futbol w swej istocie może być traktowany jako zastępcza forma wojny. Dla Irańczyków pokonanie USA na boisku miało ogromny wymiar symboliczny. Tym samym apolityczny w swoich założeniach sport okazał się tutaj doskonałą pożywką dla nacjonalizmu i to do tego stopnia, że jeden z kibiców, syn męczennika poległego na wojnie Iranu z Irakiem, zapowiada na ekranie poświęcenie życia dla swej ukochanej drużyny.
Dokument Bahariego uzmysławia, jak wielkie znaczenie może mieć piłka nożna zwłaszcza w państwach takich jak Iran, gdzie społeczeństwo czeka na chwile zbiorowej eksplozji radości. A, jak się okazuje, takie właśnie wspólne emocje i poczucie dumy może dać triumf piłkarskiej drużyny na arenie międzynarodowej.
Kup bilet
)
Football, Iranian style
reż. Maziar Bahari, Iran 2001, 50 min
Maziar Bahari w swoim dokumencie w bardzo celny sposób pokazuje jak dobrze w zbiorowe doświadczenie społeczeństwa tuż obok wojny, religii, czy ustroju politycznego wpisuje się sport. A dokładniej rzecz ujmując – futbol, czyli piłka nożna. To być może najpopularniejsza na świecie dyscyplina sportu. Reżyser w swojej dokumentalnej historii opowiada ponadto o bardzo złożonym i skomplikowanym kraju, jakim jest Iran, a dzięki temu zdawać by się mogło, że prosty film o sporcie i emocjach, jakie on wzbudza, zyskuje dodatkowych znaczeń.
W 1997 roku narodowa reprezentacja Iranu po barażach zakwalifikowała się do Mistrzostw Świata rozgrywanych w 1998 roku we Francji. Było to znaczące dokonanie tej drużyny. Jak często bywa przy takich imprezach, los dodał zmaganiom irańskich piłkarzy dodatkowego kolorytu, znaczącej dramaturgii. Otóż losowanie zadecydowało o tym, że Iran trafił do jednej grupy ze swym odwiecznym politycznym wrogiem - USA. Spotkanie tych drużyn nie mogło być już tylko meczem sportowym, stało się czymś więcej – wydarzeniem politycznym. Dość dodać, że historia zna przypadki, kiedy to wydarzenie sportowe, a co za tym idzie ogromna kumulacja emocji, potrafi zmienić się w iskrę prowadzącą nawet do wojny, jak to było w przypadku wojny futbolowej toczonej między Salwadorem, a Hondurasem.
21 czerwca 1998 roku na Mistrzostwach Świata we Francji Iran pokonał USA (2:1). Film doskonale portretuje radość i euforię, jaka zapanowała w Iranie, gdzie to zwycięstwo odebrano jako wielki triumf. Co więcej, prawdziwa futbolowa gorączka świętowania ogarnęła Irańczyków począwszy od młodych kibiców zgromadzonych na największym stadionie w Teheranie, poprzez emigrantów żyjących w Niemczech, aż po młode irańskie dziewczyny, które - co zrozumiałe w kraju islamskim – uprawiają piłkę nożną w największym sekrecie. Wszyscy byli dumni i zjednoczeni radością, jaką dała im ich narodowa drużyna. Futbol stał się tutaj zwierciadłem społecznych emocji i oczekiwań.
Warto podkreślić, że w odniesieniu do boiskowych zmagań piłkarzy często pada wojenna, stricte militarna retoryka. Futbol w swej istocie może być traktowany jako zastępcza forma wojny. Dla Irańczyków pokonanie USA na boisku miało ogromny wymiar symboliczny. Tym samym apolityczny w swoich założeniach sport okazał się tutaj doskonałą pożywką dla nacjonalizmu i to do tego stopnia, że jeden z kibiców, syn męczennika poległego na wojnie Iranu z Irakiem, zapowiada na ekranie poświęcenie życia dla swej ukochanej drużyny.
Dokument Bahariego uzmysławia, jak wielkie znaczenie może mieć piłka nożna zwłaszcza w państwach takich jak Iran, gdzie społeczeństwo czeka na chwile zbiorowej eksplozji radości. A, jak się okazuje, takie właśnie wspólne emocje i poczucie dumy może dać triumf piłkarskiej drużyny na arenie międzynarodowej.
